Onzekerheid, kwetsbaarheid, welke kant gaat het op?

Het is even stil geweest op deze site. Ik heb wel een KleurSpel-blog gepost, maar even geen persoonlijke blogs. Ik kreeg al de vraag of ik ging stoppen met het schrijven van blogs. Nou nee, want ik geniet er wel heel erg van. Maar om eerlijk te zijn had ik even genoeg aan mezelf. De afgelopen maanden was ik niet op mijn best. Ik heb altijd zo’n winterdipje en ben dan blij als de zon vaker begint te schijnen.

Ik voel me direct een stuk fitter en kan weer genieten van alle kleine dingen: schone was buiten aan de lijn, m’n kindjes die heerlijk in de zandbak spelen en een kopje koffie buiten op de bank. De ideale sfeer om tijd en aandacht te steken in een nieuwe blog.

Ook al leek het stil, er zijn wel nieuwe ontwikkelingen. Eén ervan is dat ik een verhaal heb geschreven voor een prentenboek. Heel klein, heel overzichtelijk, maar wat zit daar een tijd en energie in! Elk woord heb ik van alle kanten bekeken en ik heb zinnen geschrapt, herschreven, weer geschrapt… Op een gegeven moment zag ik door de bomen het bos niet meer en heb ik familieleden gevraagd om er kritisch naar te kijken. Ik begrijp de uitgebreide dankwoorden die ik altijd in boeken lees. Dus hierbij alvast: ‘Familie, bedankt!’

Binnenkort zal ik het verhaal opsturen naar een uitgeverij. Gewoon om eens te zien wat een uitgever ervan vindt. ‘Binnenkort’ is een ruim begrip en kan nog wel even duren, maar kan ook volgende week zijn. Ik vind het namelijk heel erg spannend om dit te gaan doen. Naar mijn idee leg ik mijn ziel en zaligheid daar op tafel, terwijl het verhaal echt niet langer is dan 2 A4’tjes; als dát al mijn ziel en zaligheid is…

Dat ik het spannend vind om mijn verhaal op te sturen en het idee heb dat ik mijzelf helemaal laat zien heeft vooral te maken met onzekerheid. Laatst zei iemand over iets wat ik zou doen en eigenlijk niet durfde: ‘vind je wat je doet niet goed genoeg?’ Ik maakte dat persoonlijk en vroeg me af of ik mezelf niet goed genoeg vond. Dat was confronterend… Als hulpverlener vind ik het altijd belangrijk dat mensen dit vooral niet denken over zichzelf. Waarom zou ik het dan wel over mijzelf denken?

Onzeker of kwetsbaar?

Wat kan onzekerheid veel teweeg brengen. Waar ligt de lijn tussen onzekerheid en je kwetsbaar opstellen? Onzekerheid zie ik bij mijzelf vooral terug als ik niet lekker in mijn vel zit, als ik weinig energie heb. Ik voel me dan nutteloos en ga daarover nadenken en dat maakt me onzeker. De bekende vicieuze cirkel. Als ik deze cirkel doorbreek kan ik me kwetsbaar opstellen: mezelf laten zien zoals ik ben zonder dat ik daarbij af doe aan wie ik ben en wat ik kan. Open en eerlijk zijn, anderen zichzelf laten zijn. Iedereen goed genoeg vinden, ook mezelf. Niet willen veranderen, maar willen groeien in wat ik kan!

Vanuit die gedachte ga ik me ook kwetsbaar opstellen als ik mijn verhaal opstuur naar een uitgeverij. Ik ben open, ik laat een stukje van mijzelf zien en ik ben bereid te groeien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.