Rouw vraagt aandacht

Willen blijven zitten en niet meer opstaan. Alleen maar jij, zonder iets om je heen. Geen troost, geen aandacht, gewoon er zijn. Verlangen naar stilte en rust. Van binnen stormt het. De storm wil jou in beweging brengen, wil dat je gaat schreeuwen, gaat vechten. En jij, kun jij de storm omarmen, wil jij dat de storm er is en dat mensen zien wat jij er niet wilt laten zijn?

Rouw is iets dat er is, maar mag het er ook zijn? Het is iets dat je het liefst snel achterlaat of iets dat je juist wilt koesteren en vasthouden, om te blijven herinneren. Ieder mens beleeft een rouwperiode anders en dat is wat rouw juist zo ingewikkeld maakt. De één vindt het fijn om zijn rouw te doorleven door hard te werken, lichamelijk moe te worden. De ander wil het liefst rust om na te denken over wat er gebeurd is, over het leven met de overledene. Er is geen goed of fout, maar er is wel ruimte en tijd nodig. Rouw vraagt om aandacht, je kunt het niet wegstoppen. Het wil dat je het ziet, dat je het opmerkt. Rouwen vraagt ook dat je aandacht vraagt voor wat er in je omgaat. Anderen voelen dit niet aan, jij mag dit aangeven, zeggen wat je nodig hebt.

Het verdriet eindigt een keer, het gemis nooit. Op een gegeven moment kom je op het punt dat je weet: nu heb ik het verdriet verwerkt. Je kunt verder met je leven, nieuwe plannen maken of genieten van wat je wel hebt. Maar er blijven heel veel momenten dat je terugdenkt aan de overledene, dat je eraan herinnerd wordt. Wat kan het dan fijn zijn om deze herinneringen te delen met anderen die de overledene kenden.

Wat als het verdriet blijft?

Als er geen aandacht kan zijn voor rouw of als je niet weet hoe je verdriet kunt loslaten, kan het verdriet blijven. Het kan dan goed zijn om iets te doen met je verdriet. Je kunt bijvoorbeeld een herinneringsboek maken over de overledene. Door hier met anderen over in gesprek te gaan komen er misschien mooie aanvullingen naar boven. Ook kun je afbeeldingen zoeken van rouw en nadenken over wat je hierin aanspreekt of wat je eraan zou willen veranderen. Ga bij jezelf na hoe je dit zou kunnen veranderen en vraag anderen om hulp. Een tocht langs de plekken waar je dierbare herinneringen met de overledene aan hebt kunnen je helpen om je herinneringen een plekje te geven. Bij al deze manieren gaat het erom dat je actief iets doet met je rouw, met iets wat met de overledene te maken heeft. Je kunt dit alleen doen, maar het kan helpend zijn om iemand die je vertrouwd mee te nemen zodat diegene je tot steun kan zijn, maar ook samen met je kan lachen om fijne herinneringen.

Rouw, het vraagt aandacht, het is belangrijk dat je het aandacht geeft. Het gemis blijft, maar daarnaast komen er nieuwe dingen waar je je aandacht aan mag geven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.