Keuzes maken voor een kind: waar baseer je de keuze op?

Keuzes maken, iets wat we voortdurend doen en waar we niet altijd blij mee zijn. De ene keer zijn we er zelf niet blij mee, de andere keer wordt onze omgeving er niet gelukkig van. Ook in het onderwijs worden voortdurend keuzes gemaakt en ook daar is niet altijd iedereen blij mee. Helaas kunnen we de neuzen niet allemaal dezelfde kant op krijgen en zal dat ook niet de oplossing zijn, maar ik ben wel nieuwsgierig: Hoe maak je als leerkracht keuzes voor een kind? Waar baseer je deze keuzes op? Let je op probleemgedrag, op leervaardigheden, op sociaal-emotioneel gedrag of…

In deze tijd zal op veel scholen de nieuwe groepsindeling voor het komende schooljaar worden gepresenteerd. Een lastig punt. Leerkrachten doen hun best om een zo goed mogelijke indeling te maken. De ene ouder is er blij mee, de andere op z’n zachtst gezegd minder. En dan heb ik het nog niet eens over de kinderen om wie het gaat. Het ene kind haalt laconiek z’n schouders op en wacht af hoe het gaat, het andere kind voelt zich niet begrepen en kan er ’s nachts niet van slapen.

Als therapeut kijk ik misschien op een andere manier tegen deze kwestie aan. Naar mijn idee is het vooral belangrijk om te kijken naar de sociaal-emotionele kant. Als een kind in een groep zit waar hij zich veilig voelt, bij kinderen die hij vertrouwt en waarbij hij zichzelf kan zijn, komt het leren volgens mij ‘vanzelf’. Dit laatste tussen haakjes: vanzelf zal het niet altijd gaan, maar het wordt er in ieder geval gemakkelijker van. Als kind hoef je dan niet je plekje te veroveren tussen kinderen waarbij je je (nog) niet op je gemak voelt. Je hoeft niet in de gaten te houden hoe de anderen zich gedragen (en hoe je jezelf hoort te gedragen). Je voelt je veilig en daardoor kun je al je aandacht en energie richten op het leren.

Behoeften

Maslow (motivatietheorie, 1943) heeft een behoeftehiërarchie ontwikkeld die voor mij heel herkenbaar is. Als er voldoende is voorzien in mijn lichamelijke behoeften (eten, drinken en kleding) en ik voel me veilig en zeker, dan kan ik me richten op sociale contacten met anderen. In die contacten voel ik de behoefte aan erkenning en waardering, ik zeg iets leuks tegen een ander en ik hoop dat de ander ook iets leuks tegen mij zegt. Van daaruit heb ik het lef om te werken aan mijzelf, om hogerop te komen, om te leren en te ontwikkelen.

Om kinderen (en volwassenen) te motiveren is het van belang dat aan alle behoeften, in de juiste volgorde, wordt voldaan. Dit principe onderstreept mijn theorie, maar ik kan me voorstellen dat jij dit anders ziet. Ik ben heel benieuwd naar jouw reactie, of je nu leerkracht bent of niet.

Waar baseer jij de keuzes op die je voor een kind maakt?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.