Home alone together

 

Vandaag heb ik precies 16 dagen een eenmanszaak. ‘Home alone’ grapte ik tegen mijn schoonzus/oud-collega/maatje. We gaan elk onze eigen weg en kiezen wat het beste bij ons past. Begrijpelijk, goed, maar ook iets wat me bezighoudt. Ik denk aan alle leuke dingen die we samen hebben opgezet: het vele netwerken, de inspiratiedagen, winacties, groepsrollenkaartjes, workshops… We hebben echt veel beleefd, zijn samen enorm gegroeid en gaan nu verder op ons eigen pad. Maar ik mis het ook, ik mis dat ik tegen iemand aan kan zeuren en dat we ons samen buigen over oplossingen voor problemen. Dat alles moet ik loslaten.

Home alone, uitdagend en beangstigend tegelijk. Het is best eng om zelf het diepe in te stappen, om alleen op stap te gaan naar mensen die ik niet ken, om te netwerken, om mijn motivatie met anderen te delen, de balans te vinden tussen open zijn en me zakelijk opstellen. Ik vind het belangrijk om te blijven bij waar ik goed in ben, maar ik begrijp dat dat alleen me niet brengt waar ik heen wil. Ik zit in een zoekproces en weet nog niet hoe ik eruit ga komen, ik stel mezelf elke dag veel vragen. Denk na over wat ik echt wil uitdragen. Wie ik wil bereiken. Met wie ik wil samenwerken. En tijdens dat hele proces probeer ik ergens verstandig én gevoelig te blijven.

Ontwikkelen

De echte uitdaging voor mij is niet om KleurSpel op de kaart te zetten, maar om mijzelf te blijven ontwikkelen. Lastige situaties aan te gaan en te leren, fouten durven te maken, perfectionisme los te laten. Als ik dat op een open en eerlijke manier durf te doen weet ik dat anderen dat ook durven. Ik kan van daaruit anderen inspireren en motiveren. Daar komt het steeds op terug: anderen inspireren en motiveren. Dát is waar ik blij van wordt.

Ik werk nu samen met verschillende vaktherapeuten. Het samenwerken met hen stimuleert mij om te werken aan één van de belangrijkste obstakels waar ik tegen aanloop: loslaten. Ik ben me ervan bewust dat ik dit op veel gebieden in mijn leven moeilijk vind. Dus ook in mijn werk. Sinds de samenwerking met anderen zijn er een aantal nieuwe aanmeldingen binnen gekomen, bij de eerste paar dacht ik: ja, daar wil ik graag zelf mee aan de slag! Maar na een paar keer realiseerde ik me dat ik niet voor niets ben gaan samenwerken. Ik nam me voor om los te laten. Dat gaat met vallen en opstaan.

Binnenkort starten de eerste trajecten die ik helemaal of gedeeltelijk uit handen geef. Heel erg spannend! Ik weet dat ik constant zal worstelen met loslaten en vasthouden. Maar hé guys, that’s me. Ik weet dat het heel mooi gaat worden als we elkaar aanvullen. Ik kan niet iedereen helpen, samen kunnen we veel meer!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.