De kracht van het kind

Kinderen kunnen ons raken. We worden blij van ze; we kunnen genieten van hun lachjes en hun spel. Maar we kunnen ook emotioneel door hen geraakt worden; in hun kind-zijn voelen ze ons als volwassenen perfect aan en kunnen ze boosheid of verdriet bij ons oproepen. Kinderen zetten dit meestal niet bewust in, maar ze hebben macht over volwassenen. Als ze dit wel bewust inzetten, reageren ze vanuit hun eigen onmacht. Wat willen kinderen ons zeggen? Wat is de kracht van het kind?

Mijn inspiratiebron voor deze blog is een artikel waar iemand mij op wees over de uitnodigingen van je kind. In het artikel werd beschreven hoe kinderen ons als ouders kunnen uitnodigen om zelf te veranderen. Bekend is dat kinderen op ons lijken, uiterlijk, maar ook in gedrag en gevoel. Dit kan spiegelend werken. Wat doen we met de spiegel die ons wordt voor gehouden? Willen (en kúnnen) we onszelf veranderen en op de uitnodiging van ons kind ingaan?

Niet alleen in de relatie tussen ouder en kind komt deze spiegelende werking naar voren. Ook in de relatie die wij als therapeut hebben met het kind kan het kind laten zien hoe we anders met situaties kunnen omgaan. En eigenlijk geldt dat voor alle situaties waarin volwassenen met kinderen werken. In therapieland hebben we het vaak over overdracht en tegenoverdracht in dit soort situaties. Hulpvrager en hulpverlener kunnen op elkaar reageren vanuit eigen (oude) gevoelens. Als we ons hier bewust van zijn kunnen we hierin een uitnodiging herkennen om gevoelens of gedrag los te laten of er anders mee om te gaan.

Bewustwording

Doordat kinderen – met name jonge kinderen – nog niet de ervaringen en het sociaal aangepaste gedrag van volwassenen laten zien, is alles wat ze laten zien heel ‘echt’. Als ik een kind in therapie krijg dat sociaal minder weerbaar is en weinig zelfvertrouwen heeft dan bestaat het gevaar dat ik dat kind veel wil beschermen. Dit omdat ik mijzelf, mijn eigen (oude) gevoelens, in dat kind herken. Als therapeut ben ik me hier bewust van en sta ik verder van het kind af als de ouder(s). Dit helpt mij om het kind te helpen zichzelf te ontplooien, om samen met het kind op zoek te gaan naar sterke kanten. Het maakt mij ook bewust van mijn eigen onzekerheid en kwetsbaarheid. De uitnodiging in deze situatie is dat ik zelf ook mijn sterke kanten mag ontdekken en in mag zetten. Als ouder vind ik het een stuk lastiger om dit bewust te zien. Maar het helpt wel om op te schrijven in welke situaties ik pijn voel (en dus een uitnodiging kan herkennen).

Ik wil je uitnodigen om mee te doen: zie jij wat jouw kind je aanbiedt? Ontdek jij als leerkracht of als begeleider waarin jij kunt veranderen? Benut de kracht van het kind! Neem stap voor stap afscheid van oud gedrag, laat je kwetsbaarheid zien en durf fouten te maken. En weet je, elke stap is er 1 en helpt je op de goede weg!

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.