Zie ik de ander staan?

Afgelopen zondagmorgen werd ik tijdens de preek geconfronteerd met de vraag of ik anderen echt zie staan. Zie ik de ander in al zijn kwetsbaarheid of ga ik daaraan voorbij? Maak ik de keus om echt aandacht en tijd aan de ander te besteden, om echt te luisteren en de ander de ruimte te geven om zich te uiten?

Ik vind mezelf over het algemeen een sociaal belangstellend persoon. Ik geef aandacht aan mensen om mij heen, vraag hen naar hun dag en als ik weet dat er iets staat te gebeuren vraag ik naar de afloop. En toch; als ik echt eerlijk naar mezelf kijk, heb ik niet altijd belangstelling voor de ander om de ander echt te zien, maar zijn er ook andere redenen om aandacht te besteden aan de ander.

Eén van die redenen is dat het een goed gevoel geeft als de ander het fijn vindt dat ik aandacht voor hem heb. Een andere reden is dat ik het vaak ook wel veilig vind om over de ander te praten. Als ik iets aan de ander vraag, wordt er niet over mij gepraat. Kwetsbaar opstellen is niet helemaal mijn ding zoals ik al eerder aangaf. Ergens voel ik me wel zeker over mijzelf, maar de onzekerheid ligt op de loer en grijpt z’n kans zodra deze voelbaar is. Kwetsbaarheid en onzekerheid lijken bij elkaar te passen. Als ik Google op kwetsbaarheid dan vind ik woorden als ‘zwak’, ‘fragiel’, ‘broos’…

Kwetsbaarheid is meer…

Hoe kan ik nu echt mijzelf zijn naast de ander? Hoe kan ik de ander echt zien staan? Ik denk dat het begint bij de intentie die je hebt (zonder dat je daar teveel over nadenkt): Wil je echt graag horen hoe het met de ander gaat? Luister je echt als een ander je iets vertelt? Probeer je je echt te concentreren op wat er wordt gezegd?

Een bekende quote: ‘Alle liefde begint met liefde voor jezelf’. Als jij jezelf echt ziet staan en jij jezelf serieus neemt in alles wat je doet, kún je met de juiste intentie en liefde naar de ander kijken. Dan hoef je niet bezig te zijn met: ‘Wanneer mag ík mijn verhaal doen?’ Of: ‘Doe ik het wel goed?’ Als je lief en mild bent voor jezelf straal je dit uit naar je omgeving, anderen voelen zich gehoord en gezien omdat jij niet oordeelt, maar liefhebt. Dan mag de ander kwetsbaar zijn bij jou en dan durf je ook je eigen kwetsbaarheid te laten zien. Want kwetsbaarheid is meer. Op Google vind ik ook ‘fijngevoelig’ en ‘teder’ als ik zoek op kwetsbaarheid. Past dat niet geweldig bij een liefdevolle houding naar de ander?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.