Aandachtig moeder zijn

En dan gaan ‘ineens’ al onze kinderen naar school… Voor de jongste een feestelijk moment, hij heeft er lang naar uit gekeken en mag nu ein-de-lijk mee met zijn grote broer en zussen. Hij vindt zichzelf een hele vent, vindt dat ie alles kan en mijn hulp echt niet nodig heeft. Ik zie hem met grote ogen naar mij kijken en stellig beweren dat hij het zelf kan, ik houd me in en wacht tot hij na een paar minuten vraagt: ‘Mama, wil je me helpen?’ Die keren dat ik me niet in kan houden vraagt hij schreeuwend of ik hem niet gehoord heb: ‘IK KAN HET ZELF!’. Dat grote-kleine zelfstandige mannetje gaat nu echt naar school.

Ik mag thuis leren omgaan met mijn net verkregen vele vrije momenten. Na meer dan negen jaar bijna fulltime moeder zijn is dat niet zomaar voor elkaar. De eerste week heb ik zo vol gepland dat ik niet eens kan ervaren wat meer vrijheid betekent. Ik heb zoveel plannen voor alle vrije momenten dat ik de komende weken vast ergens steekjes zal laten vallen. Drie keer per week sporten lijkt me ‘nodig’. Niet per se een geweldige vrijetijdsbesteding, maar als het goed is levert het energie en een betere conditie op. Daarnaast zou ik graag meer creatief bezig willen zijn en eens op de koffie willen bij zussen of vriendinnen. Ondertussen heb ik een groeiend bedrijf te runnen en heb ik het goede voornemen om meer tijd te besteden aan Bijbelstudie.

Er zijn – als moeder en als persoon

De momenten dat we als gezin samen doorbrengen worden schaarser en zijn me waardevol. Ik wil er als moeder zijn voor onze kinderen, tijd met hen doorbrengen, hen elke dag meer leren kennen en beter leren begrijpen. Soms zijn er dagen zoals vandaag, die moeizaam beginnen. Het ene kind zit met buikpijn op de wc, de ander krijgt z’n vinger tussen de deur en een derde loopt boos weg omdat hij overprikkeld raakt. Ik deel kusjes uit, troost en ben dichtbij, maar mis tijd en aandacht om ieder kind te geven wat hij nodig heeft. Het overspoelt me en ik voel me onzeker over mijn eigen handelen.

Nadat ik de kinderen op school heb gebracht neem ik de tijd om tot mezelf te komen. Tijdens een wandeling luister ik een podcast van Henk Rothuizen over Gods vaderhart. God wil een relatie met ons, net zoals wij met onze kinderen. Van je eigen kinderen kun je veel meer verdragen dan van de kinderen van een ander. Je houdt onvoorwaardelijk van ze. Zo houdt God onvoorwaardelijk van mij en van jou. Ik voel me geliefd en ik kom tot rust bij God. Ik mag fouten maken in de opvoeding, ik mag zoeken naar een passende tijdsbesteding, ik mag me onzeker voelen. God is er bij, Hij leidt mij, ook al weet ik nog niet waar de weg heen gaat. De pauw op de afbeelding staat symbool voor het er mogen zijn zoals je bent. Je kunt je schuw of onzeker voelen, je rent weg of verstopt je veren. Maar er komt een moment dat je gaat stralen, dat je helemaal laat zien wie je bent. God helpt je om je veren te laten zien, om te pronken met de gaven die Hij je heeft gegeven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.