Voelen wat je lijf nodig heeft

Zwanger en loslaten

Eindelijk is het zover, wat heb ik ernaar uit gekeken! Even geen werk dat vandaag nog af moet, geen mails beantwoorden en geen voorbereidingen van sessies die ik ga geven. In plaats daarvan dagen waarop ik de tijd aan mezelf heb en dingen kan doen die ik leuk vind. Mijn zwangerschapsverlof is begonnen, fijn toch?

Fijn toch? Of toch niet…? Het voelt onwennig en heerlijk tegelijk. Het mij overbekende, maar-o-zo-moeilijke loslaten komt om de hoek. Ik heb mezelf in de afgelopen periode vaak de vraag gesteld, en heb de vraag ook van anderen gekregen: denk je dat je je werk kunt loslaten? Anderen hebben van mij regelmatig het antwoord gekregen dat ik er enorm naar uitkijk om mijn werk even los te laten en me te richten op andere dingen. Maar naarmate vandaag dichterbij kwam, werden mijn twijfels groter. Loslaten van mijn bedrijf? Het bedrijf waar ik me al 5 jaar lang met hart en ziel voor in zet, waar ik bijna dagelijks mee bezig ben en waar ik volledig mijn talenten in kwijt kan? Maar HOE dan?

Met die twijfel in mijn hoofd heb ik gisteravond tijdens een Tea&Talk van dramatherapie voor het eerst een Tibetaans gedicht geschreven. Voor wie met mij hier nog nooit van gehoord heeft, Google maar, het bestaat echt! Vanuit een niets ontstond er door een schematische opbouw van regels een nieuw inzicht. Waar ik dwangmatig begon met ‘ik ontspan’ (maar ik voel het niet!) eindigde ik het gedicht met ‘voel wat je lijf nodig heeft… ik ontspan’ en voelde het. Ik hoef niet van alles, ik mag nu tijd nemen voor mijzelf, voor het kindje dat in mij groeit, ik mag mijn werk loslaten.

Heb ik nog niet genoeg losgelaten?

Ik heb veel moeten loslaten de afgelopen maanden: schilderen en behangen in ons klushuis, huishoudelijke taken, avond-afspraken. Het is niet iets dat bij mij, bezige bij, past. Ik ben meer van het ‘hardlopen’ en de dag erna pas voelen dat het teveel was. Oké, ik kan daaraan dan wel de conclusie verbinden dat het niet zo verstandig was, dat harde lopen, maar een volgende keer gebeurt hetzelfde nog eens. Totdat manlief zegt dat het genoeg is of ik zelf keihard ervaar waar echt de grens lag.

Je zou kunnen zeggen dat ik nu wel op een punt ben dat ik weet wat loslaten is. Eerdere blogs van mij laten zien dat dit thema mij al langere tijd bezig houdt én mij het nodige heeft opgeleverd. Toch kom ik elke keer weer op een punt in mijn leven dat ik me realiseer: ik moet LOSLATEN. Als ik er over nadenk herken ik hierin Gods stem, die tegen mij zegt: ‘Vertrouw met je hele hart op Mij, en vertrouw niet op je eigen wijsheid’ (Spreuken 3:5). Als God wil dat ik loslaat betekent dit voor mij dat ik daarvóór teveel heb vastgehouden. Vastgehouden aan succes, aan mijn eigen kunnen, aan het mezelf willen bewijzen. God neemt me bij Zijn hand en laat me ervaren dat het genoeg is. Dat ik me mag richten op Zijn plan voor mij.

In het vertrouwen dat God Zijn plan in mij doorwerkt stap ik de laatste fase van mijn zwangerschap in. Ik vind het spannend, maar weet dat ik mag zoeken in al mijn twijfels, met vallen en opstaan. Ik voel het wonder van nieuw leven in mij groeien, ik ontspan en voel wat mijn lijf nodig heeft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.